Karanfil I
yoluma düştünkan kırmızısı karanfil
işte bu yüzden her şey bir anda oldufeahsenbesen yatağında öldürüldükara kızebediyyen lanetlendi ve saçlarından asıldı darağacınanietzsche çıldırdıspinoza canına kıydıve gözlerin denizi içti bitirdisahiben şimdi ne yapacağım deniz olmadankaranfil
yoluma düştünkan kırmızısı karanfil
bu yüzden yok oluyor deniz koltukaltlarındabu yüzden martılar acıyla kanat çırpıyorbu yüzden lohusa kadın ölüyor ve yetim kalıyor istanbulorta yaş bir adamın ayağı kayıyor ve istasyonlar başına yıkılıyoryedi dağda yedi kurt vuruluyorve kara kızın gelinliği gül dalında asılı kalıyor
yoluma düştünkan kırmızısı karanfil
işte bu yüzden uykularım uçup gittimecalsiz ve yorgun kaldı kirpiklerim
yepyeni bir sayfa açıldı önümehicranı yüzüme vuransonbahar rüzgarlarından
biliyorum sen bir karanfilsinrengini inkar edenağulara banılmış red gözyaşların dinmiyorbensealnına parmaklarından düşenyağmur damlası gibiıslak bir mühür vurulmuş kederimsom keder
ensemzalim bir çekiç örse iner gibi sarsılıyoryani sen ihsaniye'den geçipbir patikadaalnına öpücükler sundun ela gözlü ceylanın
oysa benseni seviyorum gülçehrekadere karşı durulmuyor
yoluma düştünkan kırmızısı karanfil
yüreğimde kızardı renginavuçlarımda büyüdü ve yeşerdi gülüşlerinsahisen hiç önce gülerek sonra hıçkırarakaynaya baktın mı
sen hiç göğsünü bastırarakay ışığında yapayalnız sahilde yürüdün mükaranfil
sen hiç zemheride gecenin bir yerindeboncuk, boncuk terler dökerek ansızın uyanıptitreyerek perdeyi açtın mıkaranfil
sen hiç bekledin mi, sen hiç özledin mihiç yandın mıkaranfil
yoluma düştünkan kırmızısı karanfil
işte bu yüzden yolunu bekliyordum yıllardırişte bu yüzden çam sakızı çoban armağanıyımanla benisahafgülü
bir de biliyorsun, bu oyun böyle bitmiyordudemir tavında dövülüyorkız gülüyoroğlan ağlıyor"perde" deniyordu yaniaz parası kalmış savurgan ve müflis oğlangenç kızı bir bardak suda içiyordukız gülerek deliriyor ve bir demet menekşe oluyorduhatırlasanagökten gelen sesleri derin ve evrensel serüveni
ve sonra ölümböyle de ölünmez ki kış ortasındaböyle de ölünmez ki gözlerim yollarındaböyle de ölünmez ki özlemin içimde bir dağ gibi kabarırkenböyle de ölünmez ki kısılan titrek bir sesle adını anarakböyle de ölünmez ki ellerim ellerine hasretellerim hayaline uzanıp öylece kalarakböyle de ölünmez kikaranfil