Ferman Karaçam

Kapındayım

ıslık çalgeceyi bölboynuna dolasesini duy gözlerimin damla damlazeferini tut, eriyip yitme, diren sen o'sunaç kapınıismail'im ben

yerle gök arasından çıkış yokteslim oldumonurum senin, dilersentaş dilinde sesin yasakgönül dilinde benimsinüşütme ciğerini ateşlerde yineboynum acırismail'im ben

duruşuna yanmadımyakıldım

ısınmadı bedenim, bükülmedi boynumbüktürüldüm

eşiğindeyim, al içeribağla ve kes beniismail'im ben

vurulduntüylerin kaldı dişlerinin arasında keklik

kovdunkoku aldı havada titrek bir sesleyalancı dedi uçarken göklereve korundunefreti donandırılaraküşümedi bu kez körpe ciğer ateşlerdensayrılıktan

dönecek yeniden koku'dan serüven'eyaşıyorşiirvaredene şükür

gökler yarıldı içinden yürek çıktıdağlar hallaç pamuğu gibi atıldıdiplerde yürek atıyordu canlıokyanuslar taştıinciler çatladıkan aktı yürektenkapına geldim kanayarakgözlerimin sesiniduyboynumun -da- al kokusunu

bıçak elindeismail'im ben

ıslık çalgeceyi bölyüzüne, yüreğine sür, kanına bulasesini duy gözlerimin damla damlaal beni evine kapındayım, yerim göğüm yok

boynum önündeismail'im ben

koynuna koy muhabbetli demleriıslak mendillerititrek sesleri, yalanları,yeminlerizeytin üstüne yapılan

kan üstüne kurulu saltanatlaruçta duran hayatlaryetmiyor

bir tek vefalı bakışına adandımüstüne kan sıçramasınbağla ellerimianormal sevdiğin zat aşkınavur bıçağıismail'im ben, ismail