Ferman Karaçam

Ellerinde Anormal

sana dönük bir şarkı vardır denizdekanat çırpansana dönük bir dağ vardı

sana dönük vadiler ve ovalar vardısana dönük mevsimler vardı

ben bir ayna doğuruyordum sonbahardasıcak sıcak kelimelerimle

ve herkes aynı kelimeleri kullanıyorduihanet bile paramparça oluyordu gece

sana dönük özlemler vardı yıllanmışsen bir çöl oluyordun yüreği kavrulan

sana dönük yağmurlar vardıçıldırmış gibi düşüyordu damlalar bedenineve sen bir okyanus oluyordun

sana dönük ırmaklar usul usul akıyordu derindensana dönük geceler vardı karanlık ve yaralayan

ve yaprakların uçuşuyordu benim aynamda

benim aynam baharı yansıtırbenim aynam doğurgan ve yabanidirsen ise taptaze bir çiçeksin işte, hepsi bu

yaprakların üşümesin sonbahar rüzgarındanbenim aynamda gör gülyüzünü

ve benim elimde solsolacaksan eğer bir gün

beni bulduğun yerde sevben her zaman bulunamam ciğerinin ateşinde

ben her gece gelemem evinize

ben gece saat tam onikide vardiyadançıkan fabrika işçisinin bakışlarıyım

ben diyarbakır'da göğsüne büyükkayalar düşmüşbir işkencehane çığlığıyım çünkü

beni bulduğun yerde öp ve kutsayaz güneşi anlamaz benibir sonbaharda ellerine doğdum biliyorsunve vuruldum zeytinkarası gözlerineayak uyduramam o yangın yeri bakışlarınabakışlarının derinliklerinde yitiripyok et bedenimi

madem bir gün öleceğimellerinde öleyim