Boşluğa Düşmek

emdim karanlığıüşüdüm sendendüştüm boşluğuna eski zamanın

ne bu geceleri ağlamak sensizne bu acıları taşımak bir sır

zaman süt emiyor memelerindenkanın birikiyor sıcak küllerdekül tutuştusaçının yangınındanbirikti orada bütün ırmaklarkoptu kıyametim son baharından

emdim karanlığıüşüdüm sendendüştüm boşluğuna eski zamanın

dağınık gülüşün hicran katıyorgüz yanığı yemyeşil gözlerime

usul usul aktın damarlarımabükülmez bileğim koptu kolumdanen tenha yerinden vuruldu kalbimyandı şahdamarım bakışlarından

ağlayışın azgınisyanın yangınnefretin dönüştü bir yanardağa

düştüm boşluğunaeski zamanın

emdim karanlığıüşüdüm senden