Ferman Karaçam

Aşk Buzlu Bir Yanardağ

üşümek üşümek bir tanemçocuksu gözlerinin alevindetitreyip üşümekve kaçıp gitmek buralardanburalar bana dar geliyorsevdiğim

yüreğim sığmıyor göklerin altınavurup gidiyorumrüzgarın kanatlarındabelkısların diyarından ta kehkeşanlaradolaşıyorum yeryüzünügökyüzü,melekleri,yıldızlarıayda duruyor hala canlı ve dipdiriaşkımızın izleriburalar bana dar geliyorbirtanemtutunamıyorum bu zalim dağlara,ovalara, vadileretaşıp gidiyorum okyanuslardanüşüyorumüşüyorumalev alev kartipilerinde üşüyorum

dönüp bakıyorum yollaravirane evlerin silueti düşmüşhatıralaradönüp bakıyorum dumanıgöklere biriken yakılmış zamanlara

sen daha çocuksun bilmiyorsunaşkın buzlu bir yanardağ olduğunukaldırımların sensizliği nasılhaykırdığımı yüzümedenizin korkunç dalgalarınıve kıyıdaki insafsızçarpıntılarınıve durup durup çılgıncayokluğuna nasıl ağladığınıistanbul,unsen bilemiyorsun

üşümek üşümek bir tanemçocuksu gözlerinin alevindetitreyip üşümek

ve kaçıp gitmek buralardanburalar bana dar geliyorsevdiğimyüreğim sığmıyorçırpınıp duruyor deryalarınuçsuz bucaksız ufuklarında

üşüyorumzümrüt gözlerinin alev alevyangınındaüşüyorum bir tanemüşüyorum