Anne

bir çocuğun elleri yeşerttigöğsümüçimenlere basıyorum, ama, kirletmiyorumanneben daha küçük bir çocuğum onunkoynundao ufakben ufacıktım vesonbahardıkızlar saçlarından asılıyordubulvarlarda / sınanıyordu kızlarbirdenrahmine düştüm bir gül tohumununkaçmıyorum / kaçamıyorumçünkü ben bir şey kirletmedimannesütünü ve gözyaşını içtim, vücut buldumkırk yıl yaşadım kıtmir'leson sözüm de ilk sözüm kadar tertemizdir bu yüzdenkimsesiz bir anormal söz gibi kaldım ortalıktaelini koy ciğerimeciğerim sızlıyorannealev yalımlarında yundu şiirlerimhep içime, hep içime aktı sana söyleyeceklerimelimde değilsana uzanıyor ellerimannegeceler boyu uykusuz ve yapayalnızımbir serabın peşinde sürükleniyorumaz gittim, uz gittimyollarım hep sana çıktıannedudaklarım çılgın bir dansın figürügözlerim kentin ağrıyan yanlarına değip geçiyorve bir esmer çocuksigara dumanına boğuyor ciğerlerinihaydarpaşa'da el sallamış aşkla ölümölüm geliyor; her şey susuyoraşk geliyor; ölüm sır oluyorannesoluyuşlarında ardahan'ınbıyıklara tutunan kırağıbakışlarında ezik türküler barınıyortutunamıyorum her şey koptuellerim yıkıldı kahrındansöz dinlemiyor bu çocuktoplayıp götürüyor uykularımıelleri çok küçük ve çok güzelannegözlerimgözlerim bir umut ışığı buldugözlerinin içindene de olsa insan ölüyor ve diriliyorsen söylebir tek sevmek kalmamış mıydı tertemizsöyleseneanneiçimin çocukça düşlerini bilirsinateşe su dökülmez yaniböyle derinden derine anormale özlemolur muolur muanne