Anne

bir çocuğun elleri yeşerttigöğsümü

çimenlere basıyorum, ama, kirletmiyorumanne

ben daha küçük bir çocuğum onunkoynunda

o ufakben ufacıktım vesonbahardı

kızlar saçlarından asılıyordubulvarlarda / sınanıyordu kızlarbirdenrahmine düştüm bir gül tohumununkaçmıyorum / kaçamıyorumçünkü ben bir şey kirletmedimanne

sütünü ve gözyaşını içtim, vücut buldumkırk yıl yaşadım kıtmir'le

son sözüm de ilk sözüm kadar tertemizdir bu yüzdenkimsesiz bir anormal söz gibi kaldım ortalıkta

elini koy ciğerimeciğerim sızlıyoranne

alev yalımlarında yundu şiirlerimhep içime, hep içime aktı sana söyleyeceklerimelimde değilsana uzanıyor ellerimanne

geceler boyu uykusuz ve yapayalnızımbir serabın peşinde sürükleniyorum

az gittim, uz gittimyollarım hep sana çıktıanne

dudaklarım çılgın bir dansın figürügözlerim kentin ağrıyan yanlarına değip geçiyorve bir esmer çocuksigara dumanına boğuyor ciğerlerini

haydarpaşa'da el sallamış aşkla ölümölüm geliyor; her şey susuyoraşk geliyor; ölüm sır oluyoranne

soluyuşlarında ardahan'ınbıyıklara tutunan kırağıbakışlarında ezik türküler barınıyor

tutunamıyorum her şey koptuellerim yıkıldı kahrından

söz dinlemiyor bu çocuktoplayıp götürüyor uykularımıelleri çok küçük ve çok güzelanne

gözlerimgözlerim bir umut ışığı buldugözlerinin içindene de olsa insan ölüyor ve diriliyorsen söylebir tek sevmek kalmamış mıydı tertemizsöyleseneanne

içimin çocukça düşlerini bilirsinateşe su dökülmez yaniböyle derinden derine anormale özlemolur muolur muanne