Ozan ve Ölüm

(Şiir 'Cinayet Gırnata'da işlendi' üçlemesinin 2. şiiridir)

Ölümle başbaşa yürürken görüldü oKorkmadan tırpanından-Gene de kuleden kuleye güneşÇekiçler örsde.örsde,demirci ocaklarının örsünde.Konuşuyordu FedericoOkşayarak, ölümle.Ölüm dinliyordu onu.'Daha dün mısralarımda canyoldaşım,Kuru avuçların şaklıyordu seninDaha dün mısralarımda,Daha dün kırağını verdin şarkımaVe ağlatı'ma gümüş tırpanının keskinliğini,Seni şakıyacağım, sende artık kalmayan eti,olmayan gözlerini,Rüzgarın dağıttığı saçlarını şakıyacağımO öpülen kırmızı dudaklarını..Ölüm, güzel çingenem, ölümümsün dün de bu gün de,Ah! Ne kadar rahatım seninle başbaşa,İçime çekerken Gırnata'nın havasını,Benim Gırnata'mın! '