Giden Can

Ne boğa tanır seni ne incir ağacı,Ne evindeki atlar ne karıncalarNe çocuk tanır seni ne de ikindiÖlüsün çünkü, dirileceğin de yokTaşın sırtı da seni tanımaz artık,İçinde düşündüğün kara atlas da.Dilsiz anıların da tanımaz seni,Ölüsün çünkü, dirileceğin de yok.Deniz kabuklarıyla geldiğinde güz,Sis üzümleriyle, dağ öbekleriyle,Gözlerine hiç kimse bakmak istemez,Ölüsün çünkü, dirileceğin de yok.Ölüsün çünkü, dirileceğin de yok.Yeryüzünün bütün ölüleri gibi,Unutulmuş bütün ölüler gibiSönmüş bir köpekler yığını içinde.Yok tanıyan seni.Yok.Seni söylüyorum bense.Yüzünü inceliğini söylüyorum sonraya.Anlayışının o yüce, yetkin üstünlüğünüİştahını ölüme, ağzındaki tada onun.Senin o yiğitçe sevincini saran kederiDoğmasına çok zaman ister, gün olur doğarsa,Öyle zengin serüvenli, parlak Endülüslü'nün.İnleyen sözlerle söylüyorum inceliğiniAnarak acı bir yeli zeytin ağaçlarındaÇev: Said Maden