Ağır Hasta

Üfleme bana anneciğim korkuyorumDua edip edip, geceleri.Hastayım ama ne kadar güzelGidiyor yüzer gibi, vücudumun bir yeri.

Niçin böyle örtmüşler üstümüÇok muntazam, ki bana hüzün verir.Ağarırken uzak rüzgarlar içindeOyuncaklar gibi şehir.

Gözlerim örtük fakat yüzümle görüyorumAğlıyorsun, nur gibi.Beraber duyuyoruz yavaş ve tenhaDuvardaki resimlerle, nasibi.

Anneciğim, büyüyorum ben şimdi,Büyüyor göllerde kamış.Fakat değnekten atım nerdeKardeşim su versin ona, susamış.