Kayalar'dan

IKayalar bilmezKonuşur durursunuz onlardan

Avuçlarında başlayıp bitenBüyüklüktür yalnız

Ve unutmak gelip gidişini yanıp sönüşünü denizinGüneşlerin kırmızı

IIGülmek ağrısını duymazlarYahut sarhoş olmak

Karanlık ortasındaAteş yakmazlar

Çünkü hiç mi hiçKorkmazlar ölümden

Korku bir konukYuvalarında

Onlar deli ve çılgınGerçeği çırılçıplak görürler

IIIVe sonra sevinç

Düşmanı bilmektenYaşayabilmekten doğan

KıyılardaTaşların çekmesine rağmen

Dalga ve rüzgârlarınÖğle uykusunda oldukları zaman

VITapınak olmak istemez kayalarOrda huzur rahat ve gurur

Düşmanla karşı karşıyaDüşmanla çevrili olmak

Adıyla sanıyla sevinciOnlara yalnızlık getirir yalnızlık yalnız

Deniz ister kapkara olsun ister bulanıkİster masmavi

VIIIBazen onların gecesi içindeBir ses duyulur bir sesUzun uzun çınlayan

Ve kaybolur her zerresi onlarınKorkunç bir korkunun içinde

Bir sesten ibarettirArtık onlar

XFelaket ne orda ne burdaKendi kendinin dışında olmakta

Çılgınlığın kör olduğuBoz bulanık gördüğü zamanBir kayanın hatırası olmakVe uzanmak dışa dalgalara