Uzak Ufuklar İçin

Yürek de dolunup bitince şehrin vaktiSokağa çıkılıyor kimseyi görmemek içinOysa yazdır, tutuştuğu görülür bir gülünİnsan kaç umut okşar her seher belkiSözlerin çırpınırken kafanla yürek arasındaŞehir eskir çünkü vakit kararmaktadır.

Yazık ki yaz başlıyor vakit tükenirkenGözlerinde bir ufuk ki çağrıp durur bu yüzdenBir vakit ki bomboştur en dolu anlarındaSözler vardır, yaralı en sağlam yerlerindenSözler ki kansızdır o sıcak dudaklardaGözlerinde bir ufuk ki çağrıp durmaktadır.

Öyleyse varacaksın sızlayıp duran ufkaYa bildiğin, bileklerinde vuran yerlerBastığın bir toprağın o sabah esintisineYa da birini tanımak için o uzak kıyılardaO zaman kardeşim bırakıp gideceksinÇünkü vakit incelmiş kalbin dışarlardadır.

Elbet inatla kavrasan iyiydi bilmen fakatÇok denedin, kaydı parmakların işteÇaresiz bırakıp gideceksin o toprağın koynunaHele bu sözler kendini söyeltiyorsa böyle,Sanki gökte mavilik bile seyreyliyorsa yürü,Savul bu çalgın yürek ışısın oralarda,

Çünkü o ufuk ki daha sözlerde parlamaktadır.