Sebep Ey

Ürperir tabiat, üfleyince rüzgârı derin gök soluğuUlu ses dokununca çarkaDüşer ölümün gölgesi eşyaya.

Başlar eşyada hareket kurtulmak için kendindenDaha öteye geçmek için arınmak gibi elbisedenYakalar ölümsüzlüğün sonsuz ipiniSonra ses olurZamanın idrak incisi ses döner, döner, döner deYönelir sebebeSebeb ey!

Sesi damarla çizerMutlak sözü damarda kanla çizerUzar bir göz ağrısının gecesi uçsuz bir nehir gibiBir bebeğin ilk hecesi düşer ağzından ansızın ve bulurSonra toprak sıkışır sıkışır taşar da renk olur tarla daGünesin çarpılmış elçisi Van Gogh´la gelir önümüzePortakalla yayılır karanfilde tutuşur karar kılar denizdeRenk denizde karar kılan ebedi tarla olur.Renk başkaldırırken helezonlar çizerken sesSom fatih su fetheder tabiatıDöner döner döğünür eritir dağları yobaz kayalarıDaha der sığmaz kabına yönelir göğe teslim olurVe düşerken toprağa çağırırSebeb ey!

Her sabah bütün bitkiler iştahlı bir çocukturEmer, emer, emer toprak anayıO sultan hazinesi o hep veren sonsuz cömert anayıYeşil hayat, kırmızı hareket, sarı sabır emerVe beyaz iman çizer sesiniTamamlar kavisini

Sebeb ey!