Ölünün Kıyıları

M.Akif İnan'a

Gök boşanarak üstümüzeBizi ıslak saçlarından geçirir karanlığınGece siyah bir at olur da uçarUykumuzun soluyan denizine.

Babalar ölümü dengede tutarSeçerek en sağlam vakti arabasına.Şimdi o araba uçuyorsaBir Asya çölünü kanat yaparakEy üstümüze gelenEy çocukların gözlerinden dökülenÖlümü konuşan damla damlaEy beklediğimiz her anEy bize son sözü muştulayanBizi bulan şahdamarımızdaEy sürücüleri babalarımız olan.

Bir an dudaklarıylaDeğen alnımıza masmaviBir güvercin kanadı gibiEy annelerin sesiİçimizde savrula savrulaYağan bir bahar yağmuru gibiÇağırırdı oğullarını yola

Ben işte o zamanSaygı ile ve güvenerekSelamlayacağım önden gideniYılanlar tüylerini dökerkenEğerken dağlar başlarını önlerineBirinin yeşil yaprağı kutsaması gerekBirinin akan suyu tutmasıAltında durarak gökten boşananınSonra yükselterek sesimi konuşacağım.

Sen dur burda ey insanDuy içinde tutuşan ormanıVe yakıştırmasını bil üstüne ey ademoğluUsta bir makasla biçilen toprağı.

Ankara, Türkocağı,1968