Ölüm Risalesi

Damla damla oluşuyor hayatÖlüm kımıl kımılDuymak kolayAnlatmak değilHer anFarkındayımAz az öldüğümünBilincindeyim doğan ayınEriyen karın akan suyunVe usul usul tükenen zamanınTekrarlayıp duruyor saatVakit te mahlukturVakit te mahlukturİşliyor kalbimEskiyor saçlarımVe gözlerimin en ince hücreleriOkuyorum hayatıToprağın üstünden çokAltındakilerle var olduğunuToprakÖlüme açÖlüme muhtaçHayatÖlüm muhakkakVe ölüm mutlakTek kapısıdır ölümsüzlüğünÖlümle tanıştıktan sonra anladımSadece bir kimlik belgesi olduğunu yaşamanınKesitlerMahlukta devinenGürül gürül bir ırmaktır ölümBabalar ölürDolaşır eli ölümünSaçlarında anaların oğullarınAnalar ölürKök salar hasret yüreklere'Bir evlat pir olsa da'O zaman anlar ancak neymiş öksüzlükOğullar ölürBir kafes olur ölümAna kalbi bir kuşturAzad kabul etmezSevgililer ölürBir hicret olur ölümBir sılaMesela arkadaşlarArkadaşlıklar vardır okullardaBakarsın biri gelmez bir günVe artık hiç gelmeyecektirSimsiyah bir gölge düşmüştür adetaBahçeye koridorlara sınıflaraBir fısıltı dolaşır dudaklardaKimi kirpikleri ıslakÇökmüş bahçenin tenha bir yerineElinde bir çöp resmini çizer toprağaAnılarınKimileri öbek öbek toplanıpÇaresizliği dile getirirler anlamsız sözcüklerle-Nasıl olur daha dün beraberdik-Salıncakta İki Kişi'yi izlemiştik daha dün nasıl olur-Geçen pazar kırlarda dolaşmıştık''Göçmen kuşlar yerli kuşlardan daha mutlu olmalılarHayatı dolu dolu yaşıyorlar'' demişti unutamıyorumSonra bir mezarlıkta Bir çukurun başındaBir kapının ağzındaHerkez susarKonuşur ölümVe sürer hayat.Bazan bir tekerlek altındaAnsızın gelir ölümApansız biter sınavBir elektrik kesilmesi gibiKesilir tulu emelBazan ölüm vardırÖlümden önce gelirMesela bir hapishanede bir hücrede yaşanırSorular hep yanıtsız kalır oradaSadece konuşan rüyalardırYahut hayaller suskun duvarlardaGözler kabul eder parmaklar kabul ederAma beyin hep umuttan yanadırBazan akan bir film şeridininTek kare donan bir fotoğrafı gibidirÖlümKarşıda bir manga askerGözler namluların karanlık ağızlarını görmez deTakılıp kalır masmavi gökyüzündeAsılıp kalmış bembeyaz bir bulutaÖlümden uzak ölümler vardırGazete ilanlarında rastlanılanDünyaya bağlılığın zavallıVe muannitBir belgesidirDaha çok kalanlara ait.Bir de bir örümcek ağının ortasına düşmüşBir sineğin titrek bacaklarında seyretmiştim ölümüÖlümler vardır:Can kuş gibi uçar giderBir martının süzülüpKaybolması gibi maviliklerdeBir PortreEngin sakin berrak bir denizeUçsuz bir kumsaldan ağır ağırNasıl yürürse insanSokrates öyle yürüdü ölümeTilmizleri ağlaşırkenO vasiyet ediyordu:-Asklepyos'a bir horoz borçluyuzUnutmayınız.Ne tuhafsınız dostlarGüçsüz kadınlar gibi ağlaşmak niyeYükselmek varken ölümsüzlüğeİnancına sahip olmakİnsan olmanın şartıKölelikler içinde en onulmaz kölelikHayatın ölümcül yanınaTakılıp kalmak değil mi? İlkin ayaklarında duydu SokratesZehirin soğukluğunuVe yavaş yavaş ölümYükseldi göğsüne çenesineDudaklarında donan son bir tebessümleBir işaret taşı da böyleceSokrates dikmiş oldu ölümeÖlümün SesiÖlümden bir işaret var her şeydeÖlümün sesini duyuyorum şarkılarda türkülerde:-Kışlanın önünde redif sesi varNamluların ucunda ölümün sesi! -Bir ay doğdu geceden oy oyKaranlığın ağzında ölümün sesi! -Erzurum dağları kan ile boranVadilerin koynunda ölümün sesi-Ezo gelin durmuş bakar yollaraUmudun ardında ölümün sesi! -Bir ihtimal daha varUmuddan da öte ölümün sesi! Kendi Ölümüme Ait Bir DenemeBir gün öleceğim biliyorumBunu her an ölür gibi biliyorumAnamın yüreğinde bir korÖlene dek sönmeyecek bir ateşKımıldanıp duracak hepKarım bomboş bulacak dünyayı-N'olurdu birlikte ölseydik, deyip duracakOysa insan yalnız ölürAma o olmayacak dualarla teselli arayacakKızlarımın gırtlaklarında bir düğümBir süre kaçacaklar insanlardanBoşluğa düşmüş gibi bir duygu içlerindeSonunda onlar da kabullenecekler öylesineÖlümüme en çabuk dostlarım alışacaklar-Yaşayıp gidiyorduk yahuNe vardı acele edecek!DiyeceklerBiliyorum yaklaşıyoruz her anBiliyorum oruçlu doğar insanÖlümün iftar sofrasınaSon SözVe zaman döne döneGelmişti başlangıç noktasınaİlk yaratılış düğümüneMahlukatın var olduğuYüzüsuyu hürmetineEvrenin EfendisininKavuşmak vakti gelmişti sevgilisine.Hayatın menbaıMerhametin son durağıMadeni, muhabbet ocağınınAteşler içindeydiYatağında.İltica etmişti sanki KainatKutsal tenineHayata şafak olan alnındaTer taneleriHer biri insanlık çilesindenBir haberdi sankiBir an olduAralandı gözleriSonsuzu kuşatan bakışlarıSüzdü ciğerparesi Fatıma'yıSüzdü tek tek çevresindekiCan dostlarınıKıpırdadı dudakları, dedi:-Ebu Bekir kıldırsın namazıSonra daldı daldı uyandıSon defa aralandıBakışlarıYöneldi bir noktayaKarar kıldı bir noktadaVe dedi:-Merhaba ey refik-i ala! Olacak olduAkıllar kamaştıKalpler tutuştuFeryat ve figan gökleri tuttuÇekti kılıcını Faruk olanSıçradı orta yere:-Kim derse ''O öldü'', öldürürüm! Ayrılık ateşindenAteşin şiddetindenSanki bendler çözülmüşFelekler çökmüştüŞuur tutuşmuşAkıl iflas etmişti.Sonra Sıddıyk olanYetişti geldiBaktı baktı yatağında hareketsiz yatan sevgiliyeMağarada arkadaşına Hicrette yoldaşınaSonra baktı çevresineMahşerden önce mahşer hali yaşayanAshabınaAlineEbu Bekir dedi:-Ey nas, susun!Kim ki Resulullaha tapmaktadırBilsin ki Resul ölmüştürKim ki Allaha tapmaktadırBilsin ki Allah ölmezHayy ve LayemutturEy nas, susun!''İnna Lillah ve inna ileyhi raciun''Sonra eğildi sevgilinin yüzüneSürdü bulutlanmış gözleriniO güzellikler ülkesineBaktı baktı ve dedi:-Hayatında güzeldinÖlümünde güzelsinÖldünBir daha ölmeyeceksin