Birazdan Gün Doğacak

Nuri Pakdil'e

Beton duvarlar arasında bir çiçek açtıSiz kahramanısınız çelik dişliler arasında direnen insanlığınSaçlarınız ızdırap denizinde bir tutam başakElleriniz kök salmış ağacıdır zamanaO inanmışlar çağının.

Zaman akar yer direnir gökyüzü kanat gererSiz ölümsüz çiçeği taşırsınız göğsünüzdeKaranlığın ormanında iman güneşidir gözünüzSoluğunuz umutsuz ceylanların gözyaşına sünger.

Gün doğar rüzgar eser bulut dolanırRahmet şarkısı söyler yağmurlarAlnınız en soylu isyandır demir külçelereGürültü susar ses donar sevgi tohumu patlarSessiz bir bombadır konuşur derinlerde.

Ey bizim sabır yüklü toprağımızın kutsal ağacıSen bize hayatsın umutsun mezarlar kadar derinBizi tutan bir şey varsa dirilten o sensinÜzerinde uyuduğumuz yavru kuşların tüy renkli sıcaklığı.Ey damarlarımızda donan buz yüzlü heykeller beldesindenYıkıntılar sonrası sığındığım şefkat anasıEy dağları yerinden oynatan ses ey mermeri toz eden rüzgarEy alemi donatan ışık toprağa can veren el.

Gün olur toprak uyanır ağaç uyanır uyanır böceklerSarı bozkır titrer çıplak ağaçlar yeşerir gök yıkanır kirli dumanlardanSu coşar deniz kabarır canlanır ölü şehirlerYemyeşil bir rüzgar eser yıldızlar arasından.

Şimdi siz taşıyorsunuz müjdenin kurşun yükünüÇatlayacak yalanın çelik kabuğuSizin bahçenizde büyüyecek imanın güneş yüzlü çocuğu.

Güzlek,1966