Baba Evi

Yılda bir yüzümü görürdü ev halkıHatırlarım beniUykumda sevdiğini anneminHele büyük annemAldırmazdım yoldan geçerdi deBeni gözleriyle öperdi bakıp arkamdan

KışınCama burnunu dayayarak uyuduğu gecelerSayısızdı kız kardeşimin beni beklerken

Köşe minderinde okurMevlâna’yı Hayyam’ıVe yalnız düşünürdü büyük babamBüyük Annem deTersler azarlar halayıklarınıAllahı kandırırdı beş vakit namazında

Nil’e resmini gösterecekler bir günO hatırlamıyacakYanağını yanağına dayadığı adamı bebekkenNitekim ben deHiç tanımam kucağındaki çocuğu şu adamınDerler ki o çocuk benmişimO beyaz sakallı asker de büyükbabam

Babam Hasan SıtkıHem askerHem şairdi912’de toprağa girdi

Ne mutlu babama kiBeni görmeden öldüGeceleri yıldızları sayanUykusunda mısralarSayıklayan beni