Baba Evi

Yılda bir yüzümü görürdü ev halkıHatırlarım beniUykumda sevdiğini anneminHele büyük annemAldırmazdım yoldan geçerdi deBeni gözleriyle öperdi bakıp arkamdanKışınCama burnunu dayayarak uyuduğu gecelerSayısızdı kız kardeşimin beni beklerkenKöşe minderinde okurMevlâna’yı Hayyam’ıVe yalnız düşünürdü büyük babamBüyük Annem deTersler azarlar halayıklarınıAllahı kandırırdı beş vakit namazındaNil’e resmini gösterecekler bir günO hatırlamıyacakYanağını yanağına dayadığı adamı bebekkenNitekim ben deHiç tanımam kucağındaki çocuğu şu adamınDerler ki o çocuk benmişimO beyaz sakallı asker de büyükbabamBabam Hasan SıtkıHem askerHem şairdi912’de toprağa girdiNe mutlu babama kiBeni görmeden öldüGeceleri yıldızları sayanUykusunda mısralarSayıklayan beni