Kül Rengi

martılar karalardan denizlere dönüyordenizlerde dalgalar yosunlar ve köpüklerkimsesiz günlerimizin kırılmış gönüllerisizi bekleyen vardır aynı düzen içindefırtına sonrasının durulmuş denizleri

bir göç var uzaklara yorulmuş kanatlarlayarı yolda ölmenin korkusu içimizde

mavi denizler vardı sokakların sonundabu kentin kederindenbizi çekip götürenmavi denizler vardı sokakların sonunda

çok eski yıllardan için için duyduğubir özlemdin artık sençok eski yıllardan için için duyduğu

ben o uçsuz sularda yosun bile değildimsonra sensizlik diye bir kederle yaralıaynı sokaklardan aynı denize vardım

ve dalgalar kıyıya vura vura kırıldı