Yazdı, Bitti!

Mutsuz, ipeksi, kırılgan bir şeydi, yaz!Ruhumuzu nereye taşısak yazdankurtulamayacaktık. Şapkanın dalgın-lığından başka neydi ki yaz! Omuz-larımızdan sarkardı sarışın bir ince-liğin boynumuzda açtığı rüya. Kaçır-dığımız tanrının ıslığı yaza nı ayar-lıydı kimbilir belki de yaz yorgunubir hayatın karnından yuvarlanançakıltaşlarıydık! ...

Aşkın yüzümüzle buluşmasında dahakederli ve daha yalnızdı yaz! Çünkühep yaz çocuğu bellediler bizi…Vebu yüzden yaz, ormanın gözündenkaçtı. Yaz bunu da atlatır biliyorum,yaz duygusu kimseden saklanmaz bu-nu da biliyorum peki ama nerden geliyorboşluğun o müthiş zarif tadı!

Yazın rüzgârı ardına kadar balkon. Baknasıl da sığınıyoruz kendine gecikmişbir aşkın oyuncak saatlerine…Cumbalıama tuhaf bir ev kokusuydu ve öpücük-lerle eğitirdi ayrılığı yaz! Ve fazla hatıra-dan boynu bükük birden yaşlanırdı ağaçlar…Aşk ve yaz o ilk şaşkınlık! İkisi dedüşleriyle gelir ikisi de çabuk biterdi…