Babam Ve İstanbul

Umudun en çalışkanı, hayatı incitmeyen adambir İstanbul çelebisi, sanki beyaz bir kuşkaranlığı topa tutan adam, mavi bir kâlpyumuşacık bir deniz, bir geminin güvertesionurlu bir ömür, dürüst bir hayatevinden ekmeğini eksik etmeyen sevgi kokusuradyo tiyatrosu dinlerken hüzünlenen adamAtatürk'ün sesini duyduğunda ağlayan adamne savaşlar görmüş de yenilmemişçekingen bir solgunluk, efendi bir güneşmis gibi bir Türkçe, yürüyüşü ışıktanyarasını gizleyen, alınyazısı güzel adamerken büyümüş, vefa dolu, cesur adamannemin en yakın evladiyelik arkadaşıasidir, yorgundur, asabidir, burnunun dikidirson şehir, son istasyon, son bahar, son çocukdüzgün ceket, ütülü kravat, kırışıksız pantolonavare olmamıştır hiç, dalavere nedir bilmeziki yakası bir araya gelmeyen memur adamaydınlığın özkardeşi, barış şarkısı bir adam

Babam; terleyen alnını sildiğim dua gibi bir adam!