İç Zehiri Gir Koynuma GökyüzüTanrıçası

-I-

Odaya sığdık.Uğultu başladı.Geceyarısı tireniMuş tütünübiber acısıuğultu başladı.Yağmur yağdı hüzn'ağdıay göğsümün içindedeli çığlıklar attıuğultu başladı.Masada kahve fincanı telvemasada kül tablası izmaritmasada çiçeklik boşmasada ben yalnızyorgunbir boşluk. Uğultu başladıbir dünyadırdüş uzunuzun gece: kalbimcoşkunve kaçakve yağmura dönmüştürölümün yüzükaçak ve suskunuğultu başladı...

-II-

Rüzgar esmesesen konuşsan, dümdüz olsa yollaryürüyüp gidebilsekgecedegecedebir bağlama başlasabir türküuzaktakentbaşlayacak birliktelikuğultuylabaşlayacakkonuşacak yalnızlarcesaret mi oynuyoryalnızlar, kentçökmüş bulanıküstlerine, üstlerinekapıları pencereleri yolları tıkayançocuk sesleriüstlerinden çekilmiş ayay göğsümün içindeemekli memur gibi gülümsüyorkorkuyu yanlış anlaşılmak gibi gülümsüyordaha yakından bakıncakaçmak veölüm.

Ölümgerilimi yumuşatırderdi ninem,ölüm evlerden ırak.Nineciğim.Muş tütünübiber acısıuğultulu.Nineciğim.Gök çöktübulanık, üstümüzeüstümüze umarsızlıksessizlik büyüdüses olducoşkular coşkular ne olduyılgınızgergin ahburdan gitsekuğultuylasabahlaburdan...

-III-

Yanmaya başladı birdensobadasönmüş sandığım odun.Perdeyi çektimgece yok artık.Yalnızönümde uzak bir insan haritasıdüşlere daldım bir zamandüşlerimuğultularımodamın tozlu camlarıraflarım dergilerim kitaplarım yazılarımakmaya başladı birdentoz tozson bir parlamasıdır güneşin tozsonbakmadan göztozbomboş oturmalarımtozkımıltısıztozuğultularımtozbir tek dokunuştozküçük çiçeklere gebeyeni bir hayata...

-IV-

İçinden hayat fışkıran bir ana başlamak için ne bekliyorsun?

İç zehiri gir dünyamayalnızlık tanrıçası.

İşte akıyor ırmak!İşte yükseliyor yapı!İşte kaynıyor coşku!Yaşamak için ne bekliyorsun?