Basit Bir Yalnızlık da Yeterdi

Basit bir kareli defter de yeterdiSamatya istasyonunu anlatmak içinakşamı beklerkenbeklerken parçalanmış umutlarıbiraz önce yağmur yağmış o istasyonhüzün dağıtırkenuzaktan bakanlara bilekıyı yolundan geçenlereve yolculara ki hüznün kendisidirbiraz şairdir akşama doğruanlayışla bakar istasyon şefihafif gülümseyerekve aldırmaz bileve birden gün geçeraldırmaztirenlerle yolcularla yüklerlebiletlerle pasolarla geçer günve Egemen Berköz evine dönerKupkuru yüreği hüzündenhat boyu kırık dökük ev içlerinden akşama doğrubir gün bir kadın çamaşır asarken memelerini görmüştürbir gün don fanle bir adamı sabah sabah pilav yerkenbir gün her gün çocuklar görmüştür kirli ve arsızbir gün her gün insanlar biletler istasyon memurlarıve bir gün Egemen Berköz evine dönerSabah midesi bozuköğlen fasulya kılçıklıbir parti satranç oynamışiki metin yazmışPavese'den birkaç sayfa okumuşbirkaç çıplak kadın resmi bakmışpencerede birkaç dal ağaçve birkaç ondört onbeşinci kat uzaklardarüzgarda perde uçuşmuş durmuşsonra aklında kaktüslerisonra Ben Shahn'nın ve Amerika'nın insanlarısonra Töbder'in ve Türkiye'nin insanlarısonra çantasında bir ufuk yenisonra elinde bir küçük kavunsonra içinde kıpırdanan bir şeylerEgemen Berköz evine dönerTirenden inip istasyondan çıkıpistavritlere kolyozlara bir göz atıptırmanır Mütesellim yokuşunutırmanır Ünal apartmanının merdivenlerinidüşünür ta beşinci kat onaltı numaranın kapısına kadardüşünür basit bir kareli defter de yeterdi

basit bir kareli defter de.