The Bells

ÇANLAR / THE BELLS / Çeviren Dr. Osman TUĞLU

I

Kızakların işitin çanlarını-Gümüşten çanlarını!Ezgileri haber veriyor dünyasından eğlencenin!Çıngır çıngır çıngırdıyorlar nasıl daBuz gibi havasında gecenin!Göklere serpilmiş yıldızlar,Kristal hazlar,sevinçlerle parıldar, göz kırparlarken adeta,bir tür Runik uyakiçinde vakti, vakti, vakti saklayarak,çanlar, çanlar,çanlar, çanlar ve çanlardan,çıngırtılarından, şıngırtılarından çanların,öylesine uyumlu fışkırıp dökülen çınlama tınlamalara.

II

Tatlı düğün çanlarını duyun,Altın çanları!Armonileri ılık gece boyunca nasıl da mutlubir dünyadan haber ediyor!Çınlıyor sevinçleri nasıl da!O zevklenirken, o aydaDinleyen kumruyaTamamıyla akortlu,Erimiş altın notalardanNasıl da küçük akışkanbir şarkı akıp gidiyor.

Oh, ses veren ufacık odalardan dışarıNasıl da ahengli bir ses fışkırması gürce dökülür taşar!Nasıl da kabarır şişer!Nasıl da yerleşirGeleceğe! nasıl da söz açarSalınan ve çalınanÇanlara, çanlara, çanlara,Çanlara, çanlara, çanlara, çanlara,Çanlara, çanlara, çanlara,Uyağına ve uyumuna çanlarınSevk eden kendinden geçişten!

III

Yüksek alarm çanlarını işitin-Pirinçten çanları!Çalkantıları şimdi ne kadar da korkunç bir öykü anlatıyorlar!İrkilmiş kulağına geceninNasıl da acı acı bağırıp korkularını boşaltıyorlar!Korkuları konuşturmuyor onları,Yaygaralı bir yalvarma ile insafına ateşin,Sağır ve çılgın ateşten delice bir rica ile,Daha yükseğe, daha, daha yükseğe sıçrayarak,Umutsuz bir istekVe azimli bir çaba ile,Hiç bir zaman değilse şimdi -şimdi,Rengi solmuş ayın yanına oturmak içinÇığlık çığlığa uyumsuzcaHaykırabiliyorlar yalnızca.Ah, çanlar, çanlar, çanlar!Korkularıyla nasıl da onlar,Bir umutsuzluk masalı anlatırlar!Nasıl da çalar, çarpışır, gümbürderler!Çarpıntılı göğün göğsüneKorkuyu nasıl da döker akıtırlar!Ama yine de kulak bilir tamamen,Çangırdayarak,Tangırdayarak,Nasıl geri çekildiğini tehlikenin ve yükselip taştığını,Kulak apaçık anlar buna rağmen,Hır gürleşerek,DalaşarakNasıl indiğini tehlikenin ve kabarıp coştuğunu,İniş ve yükselişlerle çanların,Çanların, çanların, çanların,Çanların,Çanların öfkesindeki,Çanların, çanların,Çanların,Çanların çalmasında ve çınlamasındaki.

IV

Dinleyin çalmalarını ağır ağır çanların-Demir çanların!Tekdüzelikleri düşünceleri nasıl dabir törensel dünyaya mecbur kılar!Sessizliğinde gecenin,Paslı gırtlaklarındanYükselen her sesBir inilti olduğundanSes tonlarının kasvetli tehditindekiKorkuyla nasıl da ürpeririz!Ve insanlar- ah, insanlar-Onlar ki yüksek kulenin ucunda otururlar,Yapayalnız,Ve o çanları ağır ağır çalan, çalan, çalan kimseŞu sarmalanmış monotonluğun içindeİnsan yüreğine bir taş yuvarlanmasından böyleBir şan, bir ihtişam duyar,Onlar erkek de değildirler dişi de-Onlar insan da değidirler vahşi de-Gulyabanilerdir onlar:Ve o ki krallarıdır onların, çanları ağır ağır çalar,Çanlardan bir zafer şarkısınıGümbürdetir, gümbürdetir, gümbürdetir,Gümbürdetir!Ve onun neşeli göğsüÇanların zafer şarkısıyla dolarVe o raks eder, ve o çığlık atar sevinçle;Çanların,Zafer şarkılarına çanlarınbir tür Runik uyakİçinde vakti, vakti, vakti saklayarak:Çanların, çanların, çanların,Zonklamalarına çanların,Hıçkırmalalarına çanların,Bir tür Runik uyakİçinde vakti, vakti, vakti saklayarak;Çaldıkça çanını o, matemin, matemin, matemin,Çanların, çanların, çanların,Çanların gürlemelerineÇanların, çanların, çanların,Çanların, çanların,Ağır ağır çalmalarına çanların,İnlemelerine ve inildemelerine çanlarınMutlu bir Runik uyakİçinde vakti, vakti, vakti saklayarak.

ULALUMEMeraklısı İçin Asıl Metin

-----THE BELLSby Edgar Allan Poe1849

-----

IHear the sledges with the bells-Silver bells!What a world of merriment their melody foretells!How they tinkle, tinkle, tinkle,In the icy air of night!While the stars that oversprinkleAll the heavens, seem to twinkleWith a crystalline delight;Keeping time, time, time,In a sort of Runic rhyme,To the tintinnabulation that so musically wellsFrom the bells, bells, bells, bells,Bells, bells, bells-From the jingling and the tinkling of the bells.

IIHear the mellow wedding bells,Golden bells!What a world of happiness their harmony foretells!Through the balmy air of nightHow they ring out their delight!From the molten-golden notes,And an in tune,What a liquid ditty floatsTo the turtle-dove that listens, while she gloatsOn the moon!Oh, from out the sounding cells,What a gush of euphony voluminously wells!How it swells!How it dwellsOn the Future! how it tellsOf the rapture that impelsTo the swinging and the ringingOf the bells, bells, bells,Of the bells, bells, bells,bells,Bells, bells, bells-To the rhyming and the chiming of the bells!

IIIHear the loud alarum bells-Brazen bells!What a tale of terror, now, their turbulency tells!In the startled ear of nightHow they scream out their affright!Too much horrified to speak,They can only shriek, shriek,Out of tune,In a clamorous appealing to the mercy of the fire,In a mad expostulation with the deaf and frantic fire,Leaping higher, higher, higher,With a desperate desire,And a resolute endeavor,Now–now to sit or never,By the side of the pale-faced moon.Oh, the bells, bells, bells!What a tale their terror tellsOf Despair!How they clang, and clash, and roar!What a horror they outpourOn the bosom of the palpitating air!Yet the ear it fully knows,By the twanging,And the clanging,How the danger ebbs and flows:Yet the ear distinctly tells,In the jangling,And the wrangling,How the danger sinks and swells,By the sinking or the swelling in the anger of the bells-Of the bells-Of the bells, bells, bells,bells,Bells, bells, bells-In the clamor and the clangor of the bells!

IVHear the tolling of the bells-Iron Bells!What a world of solemn thought their monody compels!In the silence of the night,How we shiver with affrightAt the melancholy menace of their tone!For every sound that floatsFrom the rust within their throatsIs a groan.And the people–ah, the people-They that dwell up in the steeple,All AloneAnd who, tolling, tolling, tolling,In that muffled monotone,Feel a glory in so rollingOn the human heart a stone-They are neither man nor woman-They are neither brute nor human-They are Ghouls:And their king it is who tolls;And he rolls, rolls, rolls,RollsA paean from the bells!And his merry bosom swellsWith the paean of the bells!And he dances, and he yells;Keeping time, time, time,In a sort of Runic rhyme,To the paean of the bells-Of the bells:Keeping time, time, time,In a sort of Runic rhyme,To the throbbing of the bells-Of the bells, bells, bells-To the sobbing of the bells;Keeping time, time, time,As he knells, knells, knells,In a happy Runic rhyme,To the rolling of the bells-Of the bells, bells, bells:To the tolling of the bells,Of the bells, bells, bells, bells-Bells, bells, bells-To the moaning and the groaning of the bells.

THE END