Ön Niyaz

1şarkı ne kadar bana aitsedilime inmeden önceondan daha fazla yer buluyordünyanın dile gelipsöylendiği köşesindetelden çıkan ses bana aitnağmesi duyulmadan dahasuçsuzluğun bekçisidiryaşadığım serüvende

toprağın kanı gibi, öyle kibuz, su halini gözlemedekaçırmayacağı ilk fırsatın peşindeyağmurdu doluydu demedeniklimleri dolaşıyor buharı düşlemekletopraktaki buzun özlemi su olmayakaderine razıdır dondurucu havadakızarmış dudaklarla konuşurkenhayatdoluluğa niyet tutanbizlere düşense duyabilmektirbulutlar arkasından güneşitomurcuklanırken su, buz saçaklarındaböyle böyle giderir toprağa özleminitamamlar elimizden tutarakbize öğretir toprağın kanıhayat vermek için girdiğibitkilerde ve insanda tükenmesi imkânsızkelimeler halindeki büyük çevrimi

kışın tatlı deminde kalıyor subaharda besliyor ağaçları, cinsin....................