Paragraf Başı

Bir roman yazmaya başladığım o gece için.....

Yalnız bırakma beni bu paragrafın başındaBu boşluğu bir masal doldurmazKanalizasyondan fırlar bir cadı,Başını engizisyona çarpar.Ölürüz belki ikimiz de ucuz bir aşk romanının sonunda.Patlamış mısıra benzerdi senin mısralarınIsınır ve patlardıBeyaz çiçekler açardın sonundaBahar dallarının hatırına beni anla.

Küçük bir tırtıl gibi büzüştüm yatağımdaHep böyle uyudum yıllarcaSanırdım,Bir gün doğuracak beni bu yatakSon ve o en büyük sancıylaSanırdımTanrı bırakmış beni kocaman parmağıylaBir yumuşak çiçeğin ortasınaİçimde bir kedi durmadan oynardıParmak kızın DNA sarmalıylaAlice’den çalıntı gözyaşlarımÇiğ taneleri olurdu sabahları yastığımda.Ömrüm geçti bir çiçeğe benzemekleHangi hayat süslendi senin için bu kadar.Su getirdim perilerine küçücük avuçlarımlaBeni anla.

Kurşun kalemin hatırına beni anlaRazıyım uçsun bu şiir silgi tozlarının kanatlarında.Toprağın seviyesine ineceğimAnlamalı beni mezarım daBir uyağa takıldım, düşmeye razıyımArtık beni anla.

Annemin bir şiir defteri vardıYaprakları gitgide sarardıHep sararan bir şey olarak kalmışsın aklımda.SanırdımBu dünya karaciğerinden hastadırSanırdımBoyama sarışın bir kadındır zamanHep hayatını anlatır.Eski bir şiirsin sen, unutulursun, unutmaDekolten fazla kaçmasın aman,Ayıplar sonra Anadolu yakanı kapaKonuşma, konuşmak istemezsenBen konuşurum tavanda koşuşan ışıklarlaHep aynı şeyi söylerimBeni anla.

Yeni bir şarkıya başlaHem şarkı dediğin şarttır yaşamayaŞarka gittin geldim ardındanHatırla orada fıskiyesi dönen havuzlar vardı.Kalabalık avlular, yüksek duvarlarBaşımız döndüydü hatırlaSürmeleri ne karaydı kadınlarınHerkesi bir yere sürer ya dünyaGözlerine sürülmüştü orda kadınlar.Belki sen yoktun ordaGüller vardı.Ben bir şair olarak güllerden bıkmamıştım daha,Ba ‘su ba’del mevtHayata daha çok vardıBeni anla.Hatırla tavus kuşları vardıAşık olunca kanatlarından mavi güneşler doğardı.Ben doğmamıştım daha hatırla.Bak, işte burada.Susan kadınlar vardıBen susamamıştımAma herkes içmişti.Belki sen yoktun orada.

Aklımın taş kaldırımlarında dolaşırdı adamlarAyak seslerini dinlerdimPerdem aralıktı, ışığım açıkNedendir diyordum durmadanİnsanın derisine bu kadar güzel bir resim çizmiş AllahSanırdımAllah olmasa çöpten adamlar gibi yakışıksız çıkardıkfotoğraflarda.AğlamıştıkBoyalarımız aktıkça ferahlamıştık hatırlaGözyaşlarımız simsiyahtıSanırdımYanağımın sıcağına göç ediyor kırlangıçlarBeni anla.Geçti ömrüm iklimden iklimeYuva yaptım kaç paket cigaranın bacasınaYorgunum, kahvem çamur gibiBatmaya da razıyım, artık beni anlaYeter ki sen beniHiç yazamayacağım bir romanın kollarına atma.