Kedilerin Alışkanlıkları

Kayboluşumun beşiğini sallıyorum bu akşamBüyüyor yavaş yavaşSırtında parmak izleriyle zamanınBir tekir kedi ile beraberSeyrediyorum hayatı:O meleklerin cebinden düşen anahtardı,Son zikrin halkasıAllah’ın son hatırasıO bizim kaçırdığımız fırsattıUğurböcekleriyle parmak uçlarındaKüçümserdi hep ona olan aşkımıGözünün yaşına bakmadan şimdi benKovuyorum ihtiyarıArdımda kırık bir aynaÜvey anneleri hayatımın.Batsın diye güneşe tempo tutan o kız çocuğu...Evden kaçışımın pembe spor ayakkabıları vardı.Hüzün neydi sanki o zamanArtık kullanılmayan dikiş makinesi annemden kalma.Ölüm neydi sanki o zamanBir önseziden başka.Evden kaçabilirsin artık çocuk,ama kaderden asla!BabamÇıkarılmış bir adam bütün fotoğraflardanKader neydi sanki o zaman,Masada açık unutulmuşTuruncu kulaklı bir makastan başka.Bir ağaca bakıyorum şimdiBaşladığı yerde bitiyor dünyaAlışıyor dil şimdiAzı dişin bıraktığı boşluğa.Bastırıldı nihayet hayatın kadife kalesinde çıkan isyan.Söküyorum şimdi sözleri birer birerKalpten kalbe giden yolu kapayanKalbim, anlatılmaktan usanmış,Yıldızı sönmüş bir komedyendir artık,Dilencinin önünde kahkahalar atıyor,Kirli bir mendille çıkınlanmış şimdi dünya.Hayretle bakıyorum kedinin gözlerindeki çapağa,Geri vermiş hayata çaldığı şiirleri,Ne zaman aşkı tersinden okusamAnlıyorum kediler bile meğer alışmış bu yokluğaSallayıp duruyorum bu akşam kayboluşumun beşiğini,Gönüllü hemşire birinci sigarasına.Sarhoşum kadehlerde biriken tozlaÇekil diyorum kağıda, çekil,İçer ve zehirlenirNe zaman gözlerimden mürekkep damlasa.Kalbime dokunuyorum bir kelebeğe dokunur gibiYetmez mi acaba bu dökülen pullar aşka?Yoksa şu sızıyıSobası tüten evin şiirinde mi saklasam?Şu sardunyanın kırmızı çiçek açışınaYetmez mi acaba ah kör olmuş bir Türk filminde ağlasam?Ne zaman sorsam,Anlıyorum kediler bile meğer alışmış zamana.Dünyayı bir salyangozun izlerinde dolaşsam,Elimde parlak bir haritaHiçbir atlasta henüz yer almamış.Ardımsıra yollara hayalimin kırıklarını bıraksamYeter mi bu izler beni kendime getirmeye acaba?