Karınca Kumu

Işıl’a....

Yine gittin o karanlık odayaKaranlık uykularına.Sen hep gülerdin oysa, gülüverirdinBir bakardım eğilmiş su içiyorGamzelerinden kuşlar.Bir bakardım gözlerindeGüneşli ve sıcak iki hurma.Bir bakardım hayata dikleniyorDiktiğin horoz ibikleri saksılarda.Biriciğim, kardeşim ne oldu sana?

Karşıyaka vapurunda alıştı dilim en çok acıyaAcı çaylar içer ve bakardım karanlık sularaBir balığın uykusunu düşlerdimKaranlık sularda kaybettiği rüyaları,Sigaramdan kopup giden iki kıvılcımMerak ederdim ne konuşurlar aralarında?Sen beni hep merak ederdin,Sen beni hep yemeğe beklerdin,Seni sıcacık evimizde bulduğumdaİki kıvılcım buluşmuş gibi olurduBalığın karanlık uykusuyla.Bir kesmeşeker koymuş gibi olurdun sankiDilimin ucuna.

Berekettir diye hani geçen hıdrellezdeKarınca kumu toplayıp getirmiştinKimse bereketi öyle getirmedi banaKüçük, küçücük bir torbadaAz gerçi cüzdanımda hala kağıtlar,Ama bozuklar harmandalı oynuyor,Zil oluyor parmağımın ucunda,Küçücük insanlar şimdi cüzdanıma her bakışımdaNeşeli bir ateşin üstünden atlıyor.Kardeşim, biriciğim, kimse yoksulluğu benim içinBöyle sevimli kılmadı şimdiye kadar.

Kötü rüyalar görürdüm durmadanBağırırdı bir yaşlı kadın:“Mavi alevlerin ortasına,Bu kırmızı elbise giymiş kadın yakışır.”Sanırım birileri beni yakacakdiye tuttururdum sabahları.Ateş iyidir derdin sen, başarıdır,Çok şeyler başaracaksın.Kardeşim, biriciğim sen olmasan,Ablanın kabuslarını kim hayra yorardı?

Yine gülsen, gülüversen,Ben böyle saymazdımçarşafımdaki kırmızı gülleri o zaman,Sayıyorum, sayıyorumHiç bitmiyor güller,sensiz hiç bitmiyor zaman.Çıksan o karanlık uykudan,Kilerde fazla güneşimiz kalmış mı bir baksan.Bütün serotonin geri kalım inhibitörleri birleşselerGeri alamazlar çünkü,hayra yorulmuş bir rüya kadar sevinen hayatı,geri alamazlar bir avuç karınca kumunun huzurunu.