Çalıkuşu’nun Z Raporu

Kedi ve kasımpatı kokuyor bütün sokaklarDilinin dönmediği duaları sayıklıyorZeyniler Köyünde Çalıkuşu şimdi artık zamanYağmur yağıyor durmadanAğlıyorum kaşarlanmış bir masumiyet olarakBir çılgınınKedilerin ruhlarımızı okuduğuna inandırmaya çalışan herkesiBir elimde tabancaBütün dualarım delik deşik.Başörtülü bir anne olarak bekliyorum,Ruhumun şark hizmetinden dönüşünüMahalle kavgalarına karışmadan.Kocaman bir kabakla boğuşuyorum bazen,Doğruyor ve kızartıyorum onuGünler Külkedisi, akşamları kömür yakıyoruzHikayeme bir hayat yazmak istiyorumPek de inandırıcı olmayanHayatıma bir ölüm.Ihlamur göndermek istiyorum ruhuma, yün eldivenlerGeçmişim:Romantik radyo dinleyen o eski arkadaşım.Limon ağaçlarından bahsetmek istiyorum son bir kez dahaBeni masalların ortasında bırakıp giden ruhuma.Otobüs duraklarında yağmurlar bekliyor beni,Yağmurla beraberliğimden doğanbirinci ve yüz bininci hayaletimUcu ısırılmış bir simidin acısını durmadanO kadar çok, o kadar çok hissediyorum.Fareler yer altından fırlatılan havai fişeklerdiHaberler getiriyorlardı, hep kötü haberlerAkşamları günahkar yazarkasalar kadarZ raporları kadar uzun şiirlerim.Elinde bir paket çubuk krakerle geçmişimO eski arkadaşımYıkanmış midesiyleİskambil kağıtları kusan, zarlarMaça kızı ve pis yedili sayesindeKaç kere ölümle randevulaştı.Plastik çiçeklerle ziyaretime geldi hayatSemt pazarından alınma hırkasıylaHer bastığında gıcırdayan tahtalarıylaÖyle çok sevdimBinlerce kapıcı karısından birinin ismiydi sanki kaderDelirdiğim altyazı şimdi aynalardaVazgeçtim sonunda hep tura gelen uğur paramdanYazık, hiçbir şair bir çiğ tanesi kadar bile sızamadı kağıdaKayıp şiirlerim gül resimleridir şimdiYazık, bir son mektup bile bırakmadan gittiZeyniler Köyü’nde Çalıkuşu şimdi zaman.