Bıktığım Şeyler ve Yeşil Fanila

Gözlerin bir yeşil fanilaydı balkonda uçuşanSicim yağmur taklidiBıkmıştım zor geçen kışlarımı anlatmaktanBardağa birkaç çiçek ıslamaktan.Parmağımın ucunda kırmızı kenarlı bir bulutOnu uzatırdım sana, yalnızlık gibi iri bir damlaParmağıma düşen bir damla kandı aşk.

Seni sevince pazara çıktım sevinçtenEnginar aldım “süper enginarlar” diye bağıran adamdanOturup ağladım sonra, şaşırdın.Bu “süper” oluşta canımı acıtan bir şeyler vardı.Canımın acısıydın.Ben bir tek o canı unutmamak için her şeyi hatırlamıştım.Sevişmiştik.Evde binlerce tespih böceğinin ayak izleriSevişmiştik.Biri başımdan aşağı pırıltılarla dolu bir sözlüğüboşaltmış gibiSeni sevince kıpırdayan her şiiriKahverengi bir çaydanlıkta saklıyorum.

Sonra gittin.Birlikte kışlıkları naftalinleyecektik.Söz vermiştim unutmayacaktım gözleriniBir yeşil fanila gibi ipte, alıp ütüleyecektim.Herkese iyi akşamlar demeyi öğretecektim gözlerine.Sonra gittin.Çocuk oldum bir daha, ağladım.Kaç şiir, kaç kere sular altında kaldı.Kitaplar, aşk, her şey.Her şeyi son bir kere daha kurtaramazdım.Keşke nane şeker gibi mentollü bir buluttan doğaydımSonra gittin.Beyaz bir küf büyüdü evde, tersten yağan kar gibi.Keşke dünya toz şekeri ile kaplı olsaydı.Çocuk oldum sonra ağladım, yağmur bile beni ayıpladı.Söz dedim, söz verdim.Ruhumu gömdüğüm yer hala belli.Güneşi özledim, sonra seniKeşke gölgesine razı bir fesleğen olaydım.

Sonra gittinGözlerin bir yeşil fanila unutulmuş balkondaSicim yağmur taklidiydiArtık iyice inceldi.