Sunu

Sen, kurtaramadığım insanDinle beni.Anlamaya çalış bu yalın sözleri, başka türlüsünü söyleyemediğim için.Yemin ederim ki, söz büyücülüğü yok bende.Bir bulut ya da ağaç gibi sesleniyorum sana.

Bana güç veren şey, ölümcül bir darbeydi senin için.Birbirine karıştırdın kapanan bir çağla yeni bir çağın başlangıcını,Nefretin esiniyle lirik güzelliği,Gözü kararmış güçlü usta işi biçimi.

Sığ Leh ırmaklarının koyağı işte burası. Ve koca bir köprü uzanıyorBeyaz sislere. Parçalanmış bir kent buVe ben seninle konuşurkenMartı çığlıklarını savuruyor mezarına rüzgâr.

Şiir nedir ki, ulusları ve insanlarıKurtaramıyorsa eğer?Resmî yalanlarla dolu bir suç ortaklığı,Biraz sonra boyunları vurulacak sarhoşların söylediği bir türkü,Lisesi toy kızların okuma ödevleri.Bilmeden iyi şiiri aramış olmam,Şiirin tek amacını, biraz geç, anlamış olmam,Bunda, yalnız bunda görüyorum kurtuluşumu.

Eskiden darı ya da gelincik tohumu serperlerdi mezarlaraKuş kılığında dönecek ölüleri beslemek için.Buraya bu kitabı bırakıyorum bir zamanlar yaşamış olan sanaBizi bir daha aramayasın diye.

Çeviri: Cevat ÇAPAN