Ceviz Ağacı

H. Fethi Gözler'e

Bir ceviz ağacı tanıyorum çok eskilerdenOnunla biliyorum çocukluğumu.Daha, kuru kabuk bir kozkenToprağa ellerimle atmıştımİçinde dallar saklayan tohumu.

İlkten uzun bir unutuş,Sonra kar, tipi, yağmur, rüzgâr..Sonra da pencerelerde gülen aydınlıkİlkbahar.Derken kabaran toprak, sıcacık bir yaz günü,İki yeşil yaprak selâmladı

Mavi tablo gökyüzünü..Ve güneş ve ay ve yıldızlarNe kadar güzeldi ne kadar.Yaprakçıkları taşıyan dallarHevesle, aşkla uzadı, boy verdi..Sevdi yanıbaşındaki fındık ağacını,O garibe önce kokusunu iletti, nereden gelmişse,Sonra yapraklarını dokundurarak belli ettiKomşuluk sevincini..

Bu hal içinde çok yazlar, baharlar geçti,Dost çocukla, dost cevizBirlikte büyüdü, gelişti,Birbirine karıştı düşleri, dilekleri..

Ağırdı havası ceviz ağacının,Gölgesi koyuydu.Kokusu bayıltıcı, yeşili acı,Dalları güçlü, diri,Ulu ulu sallanırdı boşlukta geceleri..

Kendi üzerine kendisi gerilen bir kanattı sankiOnu kozken avuçlarında tutan çocuk gibi..Ama ne görsün ki bir günYol göründü çaresiz can dostuna!O gün bugündürCeviz ağacı hasret ona,O, hasret ceviz ağacına...

Yunus'tan Bugüne Türk Şiiri / H.Fethi Gözler / İnkılâp Yay. 1981 s.575