Üvey Manifesto

İç güveysiydim bu hayattaKapının eşiğinde kendine olmadık hayaller yaratan Ne zaman özeleştiri yapsamAleyhime suç duyurusuna dönüştü kendi feryadımBundan geriye dönüş yok diyorlarOlan oldu, bundan sonrası yarışın son turları Bakıyorum herkesin elinden kaçmış hayatKim kimi arasa ne kendinde buluyor ne başkasında Madem öyle bir desturla başlıyorum masalaDişimi sıkıyorum, dilimi ısırıyorum, dünsüzleşiyorum Yine de kalbimde kırıntılar kalıyor her vakitİp koptuğu an beni eskiye fırlatıveren Benim de bir şürekam varmış demekBir düş, bir kelime, bir şükür özlemi Şeytanın günde dört kere dürttüğü ademin tekiyimAfsız bir günaha karşı ömrünün dibine kadar zebani Aşklar son buldu ama, buna bir harf daha eklemek olmazKurutulmuş bir çiçek şimdi hayat kalbimizin satır arasında Dedim ya içgüveysiydim... Horlandım, ezildim, üzüldümSonunda benim kadar kimsesiz olduğunu anladı dünya