Üvey Manifesto

İç güveysiydim bu hayattaKapının eşiğinde kendine olmadık hayaller yaratan

Ne zaman özeleştiri yapsamAleyhime suç duyurusuna dönüştü kendi feryadım

Bundan geriye dönüş yok diyorlarOlan oldu, bundan sonrası yarışın son turları

Bakıyorum herkesin elinden kaçmış hayatKim kimi arasa ne kendinde buluyor ne başkasında

Madem öyle bir desturla başlıyorum masalaDişimi sıkıyorum, dilimi ısırıyorum, dünsüzleşiyorum

Yine de kalbimde kırıntılar kalıyor her vakitİp koptuğu an beni eskiye fırlatıveren

Benim de bir şürekam varmış demekBir düş, bir kelime, bir şükür özlemi

Şeytanın günde dört kere dürttüğü ademin tekiyimAfsız bir günaha karşı ömrünün dibine kadar zebani

Aşklar son buldu ama, buna bir harf daha eklemek olmazKurutulmuş bir çiçek şimdi hayat kalbimizin satır arasında

Dedim ya içgüveysiydim... Horlandım, ezildim, üzüldümSonunda benim kadar kimsesiz olduğunu anladı dünya