Ay Tutulması

Benim bir kalbim vardıKusursuz inciler döker yağmur dilenirdiSular akar gider, günışığı şaşkınHer gazete sayfasında bir bulmaca bahanesiÖnce ömrümüz sarsıldı, sonra tek sıra kuyruğa girdik acının önündeArdından yapraklarını döktü aşk:Kimse anlamadı sonbaharın geldiğini...Hep yıldızları sayıklayan güzel kızYengeç bir umut kıskacıdır bilmez misin?Burçlar bazen zamansız mevsimlere işaretOnu uğursuz sağanaklara göstermez misin?Serin bir sonbahar gecesiBen, kalbim ve yıldızlarHepimiz hayata deli gibi bağlanacak kadar yalnız kaldıkHepimizde aşkın çınlayan nefesi...Benim bir kalbim vardıGölcük’te yağmur varKırık bir gökkuşağı varlığını duyurmaya çalışıyorHer şey paramparça olacak bir süreTanrı’nın sözü bile.Düşlerimin kış uykusundasınHiç bitmeyecek bir mevsimin ortasındaBu yüzden her dem sürecek anıların tazeliğiGözlerin toy bir badem olarak kalacak...Söz bazen zavallı şarkı,Bazen şiir boşluğa atılan kırık taş.Benim bir kalbim vardıCoşkulu işkenceler yaşayanHer çığlıkta içindeki yarayı kahramanlık nişanı sananArtık umursamıyorum mu sanıyorsun susan çığlıkları?Taş devriydi: Önce anılar gömüldü, önce yazılmamış mektuplar önce şarkılar.Bu sessizlik haksız bir kıyamet değil de ne? Benim o kalbim suskunluğu bozan klarnet,Yivli tüfeğin teptiği omuz,Bir ömrü sıfırlayan sırat köprüsü...Söylenmedik ne mi kaldı bu mevsimde? Bir şeyler kaldı mutlaka: Mahcup bir ıslık,es geçilen bir demet anı.Artık hepsini elbirliğiyle saklıyoruzKüçük bir çocuğun maymun resimli çantasındaYıllar sonra meraklısı çıkıp açarsaKendi hüznünü de bulsun diye.Ömrümüz bir ay tutulmasıydıKendine sarıldıkça kayboldu rengiAşk için maviydi diyorlar, denizi andırıyor en çokGemiler uzaklaştıkça o da eskiyorKocamış bir kurdum artık değneksiz köylerdeÇocuklar kuyruğuma teneke bağlayıp hazrolda şiir okuyorHayır çıldırmadım, en az deli dumrul kadar yokuşun başındayımElimde hangi parçalanmış şarkı varsa dağıtıyorum çocuklaraGölgesi kırık bir ömre düşen aşk nasılsa ganimet sayılırBenim bir kalbim vardıTaşımadı bunları.