Yaşama(ma) mak

sıradan şeyler olup bitiypr, dünyanınher yerinde.ağacın biri esniyortoprak geriniyor.günsüzülüyor evlerimizekap kacak börtü böcek naftalinelbise dolap bana mısın demedinağacın esnemesi olağanüstüdürşehvetle açılmış ağzından, gökyüzügörünürgerindikçe toprak,günün omuzlarındanyıldız tozu dökülüreşiğin kapıyla sevişmesi olağanüstüdüranahtarın dönmesi kilidin inlemesipencere pencere olduğunu bilir, ordanbakınca görünür dünyanın gözleriya şu gemi...yelkeni ak, ne ülke ne bayrak(deniz yok ki gemi nasıl yol alacak?)(gemi için bir düş deniz...kurulacak!)'ben bu derde hande derman'dedim, aşkdedi, yalandedim, giden kim,neydi kalanuyandın gibi bir sabah, kuşlarhavalanıyor dünyanın çatısındanbir yaşamaktır dövüp durdu kıyılarıayağını değdirmedinonca savaş onca ölüm onca kinbana mısın demedin!