Son İnsan

karım anlamıyorbeni.direksiyondakarşı yönden gelen biri ilegözgöze geldiğimdebaşımla selamlar veyael sallarım bazen.içimden gelir.“gerçekten tuhafsın,”der karım.süpermarketteki kasiyerebir şeyler anlatmaya veyagülerek, el haraketleri yaparakdışarı çıkıncakarım,“o adam anlattıklarındantek kelime bileanlamadı! ” der.veya bir fıkra anlatırımkarıma.fıkra bittiğinde, “ne zırvalıyorsunsen? ” diye sorar.“bu bir fıkraydı.”“fıkra mı? bu dünyadabunun bir fıkra olduğunuanlayabilecek tek kişiyoktur! ”sonra başını geiye atıpkahkaha ile güler bana.postane ve kafe gibiumumi yerlerdebaşkalarına küçük el vebaş işaretleri ileservisin yavaşveya imkansız,veya dünyanınnefret dolu olduğunuveya o tür bir şeyima etmeye çalışırım.“ne yapıyorsun? ” diyesorar karım,“kes şunu! hiçbir yeregötüremiyorum seni! ”umarım size bir erkeğianlayacak son insanınkarısı olduğunu söylediğimdesiz ne demek istediğimianlıyorsunuzdur, bir aynayabakıyordur sanki kadın, ancaköylesine yakındır ki aynaya(burun aynaya yapışmış)hiçbir şeygöremez.ve bu bir fıkra değil.