Dilenmek

çoğumuz gibi, o farklı işleregirip çıktım ki, midem deşilmiş ve bağırsaklarımrüzgara fırlatılmış gibi hissediyorum kendimi.iyi insanlar da tanıdım bu işlerdeöbür tür de.ama birlikte çalıştığım insanlarıdüşününce-aradan on yıl geçmesine rağmen-ilk aklıma gelenKarloluyor.Karl'ı hatırlıyorum: yaptığımız işbelden ve boyundan askılıönlük giymeyi gerektiriyordu.ben Karl'ın çömeziydim.'kolay bir işimiz var', demiştibana.her sabah yöneticilerden biri geldiğindeKarl hafifçe öne eğilip gülümser, başını hafifçe sallayarakonu selamlardı: 'günaydın Doktor Stein','günaydın Bay Day' ya daBay Night, kadın bekarsa 'günaydın, Lilly' ya daBetty ya da Fran.ben tek kelimeetmezdim.Karl bundan rahatsızlık duyuyordu,bir gün beni kenara çekti: 'bana bak,böyle bir işi başka nerede bulacaksın?iki saatlik öğle paydosumuz var.''bulamam herhalde...''kesinlikle, senin benim gibiler içinbundan iyisi can sağlığı..'bir şey demedim.'tamam, önceleri zor gelir insana köpeklenmekbenim için de kolay olmadıama bir süre sonraönemli olmadığını keşfettimkabuğum çıktı.artık kabuğum var,anladın mı? 'baktım ona, gerçekten vardı kabuğu, yüzünde de bir türbulanıklık vardı gözleri anlamsızbakıyordu, boş vekayıtsız; yıllanmış,yıpranmış bir deniz kabuğunabakıyordum.birkaç hafta geçtihiçbir şey değişmedi: Karl hiç sektirmedenherkesi saygı ile selamlıyor,gülümsüyor, rolünü mükemmeloynuyordu.ölümlü olduğumuz aklınahiç gelmiyorduherhaldeya dadaha büyük tanrıların biziizliyorolabileceği.ben işimiyaptım.sonra, bir gün, Karl benikenara çekti yine.'bak, Doktor Morely benimlesenin hakkında konuştu.''evet? ''senin neyin olduğunusordu bana? ''sen ne dedin? ''genç olduğunu söyledim.''teşekkür ederim.'maaşımı alır almazistifa ettimamayine benzer işler buldumyeni Karl'larla karşılaştımve sonunda hepsini bağışladımama kendimi asla: ölümlü olmak bazeninsanıtuhafneredeyseçalıştırılamaz veson dereceiğrençkılar-hür teşebbüsünkölesideğil.