Yoksulların Ölümü

Ölüm, avutan da –ne çare ki- yaşatan da;Hayatın sonu; yine de tek ümit, tek güven;Bizi bir iksir gibi kavrıyan, sarhoş eden;Karda kışta, boralar, tipiler arasında.

Akşamlara kadar didinmek gücünü veren;Parıldayan tek ışık, kapkaranlık dünyada;Dört kitabın yazdığı o koskocaman handaMümkün artık doyup, dinlenip uyuyabilmen.

Sihirli parmaklarla, üstüne titreyerek,Uykuların en güzelini getiren melek;Yoksulun, çıplağın yatağını yapan elller;

Tılsımlı ambar; tanrıların şerefi, şanı;Yoksulun dağarcığı ve en eski vatanı;Bilinmedik göklere açılan tak-ı zafer