Tekrar Tekrar... Acıya Doyana Dek

Kaçıp kaçıp sığındığımız o yaslı evdi hepgözyaşı loşluğunda, yarım sıcaklıkta,kırgın perdeler, unutkan masamız,uzak sahillerde çekilmiş fotoğraflarımızdanhep mahçup bir sevgi taşardı.

Alıngandı şarkılarımız, alkole dayanıksız

Saatler boyu, nefes nefese planlar yapardık,heyecanla yürürdük düşlerimizde,bu kadarı çoktu bize, yorulurduk

Birimizin bakışı yeterdihayallerimizin kanatlarını yakmaya...

Sonra önüne düşerdi saçlarıgün biterdi

Hep o saatlerde yaşamaktan ölürüz diyekorkardık.Akşamın ıstıraplı eşiğini geçtikten sonramutfağa giderdi, çay yapmayaçay yarım kalırdı, gider içeriölesiye sevişirdik...

O yaslı evden günlerce dışarı çıkmazdıkkaç gün, kaç ölüm, kaç öykü tükenipbiterdi ellerimizde.

Bir gün gelir o yaslı ev bize dar gelirdiunutulmuş istasyonlara giderdik, ayrı ayrıbizim gibi insanların yazdığı öyküleriokurduk, yüreklerimizbir hüzün oyuncağıydı sanki,olmadık şeylere ağlardık.

Dokunaklı bir filmin sonu gibiydihayatımıztekrar, tekrar, acıya doyana dek