Sürgün Kendi Odasında

Kendini yalanlayan gölge zamanlardandüşman kiracılarımla geldim.Ruhumda iskeletim uğulduyorduterk edilmiş bir köprü gibiinançsızlıktan,'ailede ölmek' maskesiyle geldim.Oysa masum sayardı kendini obencilliğin alevinde ısınır,düş saatlerinde misafirdi.Kutsal sırrım diyesahipsiz lanetimi fısıldayınca kulağınagözyaşlarım boyandıkayboluşunun sahici renkleriyle.Artık düşleri düşman onamasumiyeti zehirliyor bencilliğiniTenine kazıdığım inançsızlık saatleriylesürgün kendi odasındaŞaşkın yüreğinin hatırasışehirde oynattığım tek gecelik bir film şimdi...