Kimsem Kalmamıştı Artık Uzağımda

Hava güneşliydi,ama ılık bir kan gibi yağıyorduyağmur yine de...İki büklüm olmuştuk,başımızın üzerinde incecik,bembeyaz ve yorgun bir tülbent vardı...Kimdin sen,annem miydin,sevgilim mi, o an tanıştığım birimiydin,yoksa hepsi birden mi,bilmiyordum.Bildiğim,hava güneşliydi,iki büklüm olmuştuk,başımızın üzerindebembeyaz,sevinçli bir tülbent vardı ve bizeamansızca vuruyorlardı.Yüzünde anlamlı bir korku ve çok sevdiğim birkoku vardı...Çünkü bize vurdukça onlar,gerçekkokumuz çıkıyordu ortaya ve bu koku bizi birbirimizedaha çok bağlıyordu...Hava güneşliydi,ılık bir kan gibi yağıyordu yağmurve amansızca vuruyorlardı bize.Bense bu anı çok uzun yıllar öncesinden hatırlargibiydim.Zaten ben bu ülkede ne yaşadıysam onu uzunyıllar öncesinden hissetmiş gibi yaşardım.Ne yaşadıysam çok uzak yerlerden görür gibiyaşardım.Bana benzemeyenlere yakında buralardan gideceğimikanıtlamakla geçmişti ömrüm...Hava güneşliydi,ama ılık bir kan gibi yağıyorduyağmur yine de...Ve onlar vurdukça bize alışkanlıklarımız çözülüyorduböylelikle.Küçümsediğimiz yollar açılıyordu önümüzde.Çiçeklerin dudaklarındaki sıcak rüya korkularımızıdolduruyordu...Çünkü saf hiçbir şey yoktu bu dünyada.Kötülükler bile terkederken bir kalbi geride burukbir üşüme bırakıyordu.Zulüm bile saf değildi,bize vuranlar yitirdiklerimasala vuruyorlardı aslında...Hiç bilmedikleri sırlara,hissetmekten korktukları sevgilerine...İnsan ancak kendi cesedine bu kadar acımasızolurdu,ve biz onların hiç yaşamadıkları masallarda,hiçbilmedikleri sırlarıyla ve hissetmekten korktuklarısevgileriyle birlikte ölmüş cesetleriydikaslında...Çünkü saf hiçbir şey yoktu bu dünyada...Bir ara yüzüne baktım,acıya dayanamayacak gibiydin,aşk gibiydin,saf bir güzellik gibiydin,olmayacakbirşeydin.Sonra geçti,gülmeye başladın,bana mutluluklar,sonsuz mutluluklar diledin,sonra gözlerimdenöptün,şükür dedin,şükür bu hayat bizim değil,bizim değil bu dünya...Bizim değil bu sınırları kayıpcesetlerle dolu ülke...Bize vuranlara hiçbir borcumuz yoktu artık,çünkü ancak zulüm altındakiler barışabilirdicesetleriyle.Kimdin sen,annem mi,sevgilim mi,o an tanıştığımbiri mi,yoksa hepsi birden mi,bilmiyordum...Önce kendimle kucaklaştım,sonra senle,çünkükendini hiç bulamayan,kayıp insanların eseriydibu ülke,bu dünya,bu sınırları kayıp cesetlerle doluhayat...Dışındaydık artık cam fanusun ve başındaydıkhenüz fanusun içindeyken küçümsediğimiz yolların...Kimsem kalmamıştı artık uzağımda.Kimsem kalmamıştı artık kendisine benzemeyenlerebirgün mutlaka buralardan çıkıp gideceğinikanıtlamaya çalışan...Senden başka kimsem kalmamıştı...Çünkü zulme borçluyduk bizi birbirimize bağlayangerçek kokumuzu...