Karanlık Kokulu Otlar

Ölüm, sizin eve sığınan kimsesiz bir çocuktu.Sen ondan öğrendin kendine ne kadar uzakta olduğunuÖlüm düşürdü seni ruhunun gurbetineVe büyük bir yalandan kurtardı.Bu yüzde hiç aldanmadınHiç de mutlu olmadın...Ölüm, ömrünün o yalan yarısını senden aldı.Aşka susamış öbür yarısını yakın uzaklara saldı.Ölüm yüzünden ne kimsenin kimsesi oldunNe de kimse senin gördüğünü gördü.Yaşayan tek yerin o ölü gözlerindi.Karanlık kokulu otlar bu yüzdenbir tek sana el salladı...