Aşk ve Yurtsuzluk

Usul usul azalıyordu sevgisi,kalbisoğuyordu...Aynı masada,yanyana oturuyorduk,ellerinden tutuyordum...Akıntıya kapılmış bir çiçek gibi bilmediğim,bilmediği uzaklıklara doğru gidiyordu...Öyle acı çekiyordu ki sevgisinin azalmasından...Seni artık özlemiyorum,eskisi gibi içimi acıtmıyorsun,bu benim için ne büyük acı biliyormusun,derken sesi titriyordu.

Dalından kopmuş bir çiçek gibi unutuluş denizinde usul usul sürükleniyordu...Sevgimiz yurtsuz kalmıştı şimdi...Can çekişen bir hastayı ölümüne hazırlar gibi,nefesimi tutmuş saçını okşuyordum durmadan...Sevgisi,yaralanmış çocukluğumuzu ve dünyayıdeğiştirmeye yetmemişti.Hayal kanatları yanmış sevgisini öksüz kalan sevgime kattım.Sevgisi biterken gözlerime son birkere baktı.İnanmıştı çektiğim ıstıraba...

Son anda sarıldı bana:Hadi,sen de benimle gel,birlikte karışalımkayboluşa,dedi.Yapamam,dedim,istesem de yapamam.Busevginin ömrünü beklemeliyim...Bu sevginin beni götürdüğü yere kadargitmeliyim...İçimde sırrın,kimseye benzemezliğinsızısı,yarım kalan yolculuğun aşk yüzlüçocuğu var...

Sevgisi soğurken son tesellisi,son kıskançlığı,sonumudu bu olmuştu...