Yalnızlığa Düşkünlük

Akşam yemeği yiyorum biraz, aydınlık pencerede.Oda kararmış gökyüzü görünüyor. Dışarı çıkıncageniş kırlığa götürürdingin yollar az sonra.Göğe bakıyor ve yiyorum - kimbilir şimdikaç kadın yemek yiyordur - gövdem dingin;sersemleştiriyor gövdemi iş ve her kadın.

Dışarıda akşam yemeğinden sonra, yıldızlar gelipgeniş ovanın toprağına dokuncaklar. Yıldızlarcanlı, değersiz ama bu bir başına yediğim kirazlar.Göğü görüyorum. Biliyorum ama paslı çatılarınarasında parıldayan ışıkları ve altında yapılangürültüleri. Koca bir yudumla bitkilerin ve ırmaklarıntadını alıyor kendini her şeyden ayrı duyan gövdem.Biraz sessizlik yetiyor, her varlık kendi gerçekyerinde duruyor, gövdemin duruşu gibi.

Sessizliğin uğultusunu dağıtmaksızın benimseyenduygularımın önünde her varlık yalıtılmış.Damarlardan geçen kanımı bildiğim gibiher varlığı karanlıkta bilebilirim.Tüm varlıkların akşam yemeği, koca bir suyunotların arasında aktığı yerdir ova.Kımıltısız yaşıyor her bitki ve her taş.Bu ova üzerinde yaşayan her varlığın damarlarını,beni beslyan besinleri dinliyorum.