Düşün Sonu

Yeniden başlayamaz artık bu gövde.Gözlerine dokunulduğunda, bir yığın toprağıncanlılığını duyar biri. Tan ağırtısında dakendisini susturamıyan topraktır o.Olü bir gövdedir, o bir çok uyanıştankalan ama.

Hergün yaşama başlayacak gücümüz yok- Toprağın önünde, suskun bir gök altında-bir yeniden uyanışı bekliyerek. Şaşırtıyor biribunca yoruculuğuna tan ağırtısının. Bir işyerine getiriliyor bu yeniden uyanışlar içinde.Ama sadece ilerki bir işe heyecan yüklemekve yoprağı bir kez uyandırmak için yaşıyoruz.Ve kimi kez oraya erişip, sonra bizle birliktesuskunluğa dönüyor.

Kımıldanmazdı yüz hafifçe dokunsaydı el- yaşayan el duyuyor dokunulan yaşamı -Bu soğut, tan ağartısında donan toprağınsoğuğu değilse gerçekten belkide yeniden uyanıştır.ve tan ağartısında susan varlıklarsözcükler söylerler yine. Ama elim titriyor.Ve tüm varlıklar kımıltısız ele benziyor.

Bir zamanlar kuru bir acıve ışığın kasılmasıydı tan ağırtısında uyanmak.Ama yine de bir özgürlüğe kavuşmaydı.Toprağın verimsiz sözcüğü kısa bir an sevinçliydi.Ve yine orada dönmekti ölüm. Şimdi toprağadönmeyen gövde bir çok yeniden uyanışı bekliyor.Ondan sözetmiyor kaskatı dudaklar da.