Çalışmak Yorar

Evden kaçmak için yolu geçmeyiyapsa yapsa bir çocuk yapar,çocuk değil ki artıkbütün gün sokaklarda sürten bu adamüstelik evden de kaçmıyor.

Hani yaz ikindileri vardırmeydanlar bomboş uzanır batan gün altında,geçip gereksiz ağaçlarla bir bulvardandurur yalnız adam.Değer mi bunca yalnızlık, gittikçe daha yalnız olmak için?Boştur yollar meydanlar yalnız gezildiğinde.Oysa bir kadın durdurmalıkonuşup da birlikte yaşamaya inandırmalı,yoksa hep kendisiyle konuşur insan. Bunun için dekimi vakit körkütük olur gecelerive anlatır durmadan, anlatır yapıp edeceklerini.

Böyle ıssız meydanda bekleyerekrastlanmaz elbette kimseye, ama dolaşırken sokaklarıdurduğu olur insanın şöyle bir.Olsalardı iki kişi, başka olurdu evsokaklarda bile. Kadın olurdu, değerdi dolaşmaya.Gece kimsecikler kalmaz meydanda.Oradan geçen bu adam görmezyararsız ışıklar içinden evlerikaldırmaz artık gözlerini.Kaldırımları dinler yalnızcakendininkiler gibi nasırlı ellerin döşediği.Doğru değil ıssız meydanda kalmak.Mutlaka yolda olmalı o kadınyalvarsan eve çeki düzen verecek.