Baba Olmak

Gereksiz denizin önünde yalnız adamBekler durur akşamı, bekler durur sabahı.Orda çocuklar oynuyor, ama bu adamİsterdi ki bu adam onun da bir çocuğu olsun

Ve seyretsin onları oynarken.Her gün yıkılıp yeniden doğanVe çocukların yüzüne renk katanBir saraydır suyun üstünde koca bulutlar.

Deniz her zaman olacaktır.Yaralar sabah. Bu ıslak kumsaldaAğlara’ve taşlara takılarak sürünür güneş.Çıkar dışarı adam bulanık güneşte, yürür

Deniz boyunca. Vurup kıyıya artık yatışmayanKöpüklere bakmaz bile…Bu saatte, ılıklığında yatağın,Uykudadır hâlâ çocuklar. Bu saatte bir kadın

Yalnız olmasa sevişecek bir kadınUyuyordur yatağında. Uzaktaki kadın gibiÇırılçıplak soyunur ağırdan adam ve iner denize.Geceleyin sonra, dağılıp gidince deniz

Yıldızlar altındaki koca boşluk dinlenir.Kızıllaşmış evlerde çocuklarınBaşları düşer uykudan, bazısı da ağlar.Beklemekten yorgun adam

Yıldızlara kaldırır gözlerini, ama onlar duymazlar ki.Bu saatte bir çocuğu soyup uyutan kadınlar vardır.Bu saatte bir yatakta bir adamla sarılmış kadınlar vardır.Karanlık pencereden boğuk bir soluk giriyor,

Denizin tüm üzüncünü bilen adamdan gayriKimse dinlemiyor onu.