Benim Kalbim

Bir civan bir siyâh meşcereninEn karanlık yerinde yatmıştı;Başını bir garîb şeb-pereninZıll-ı şeb-rengine uzatmıştı.

Nevhalar, giryeler, şikâyetlerAna olmuştu câme-hâb-ı huzûr.Bir müebbed şeb-i siyeh-peykerAnı etmişti ser-girân-ı fütur! ..

Gönlü ağlardı gülse çeşmânı;Gözüne yaş gelirdi güldükçe;İncinirdi hayâl-i giryânıGözünün yaşları döküldükçe.

Rû-yı zerdindeki uçukluktanMütehâşî olurdu berk-i hazân;Leb-i zârındaki donukluktanLâl ü hayran kalırdı hep mürgân!

Sinesinde halîde bir hançerSallanırdı teneffüs ettikçe;Rahm ile titreşirdi hâk ü hacer,Ânın enfâsını işittikçe!

"Kimdir âyâ bu haste-yî muğber? "Diye ettim semâya isticvâb;Eyledi bir perî-yi zerrîn-perAsumandan şu yolda bast-ı cevâb:

"Gördüğün dil-şikeste-yî takdir,Bil, senin kalb-i nâ-ümîdindir!Öyle takdir eder ki Rabb-ı Kadir,Ebedî hastedir dil-i şâir! ”