Tavşan Kanı

Senden önce bir Rum papazdımSakallarıyla bir eski korudanMeryem dağlarını ünledim miydiKeçiler şaşırırdı yolunu

Allah için ben insan değildimEllerin olmasa okşamasaydın beniKim diye bakardın bu kara bulutCehennemin ucundan gölgesi

Kendi elinle kazdığın kuyuyaAşk ufacık bir taş atmaktırGürültüsü büyüyünce sessizliğinMarifet yosunlar gibi susmaktır

Fıkara bir midyeden başlayan denizNasıl da büyüdü mavi olduOturmuş yere hanım hanımcıkÖlümün ayaklarını yıkıyor

Güneş batarken getirdiğin çayMarmaradan daha yavaş soğurduGöz göze geldikçe düşünürdüm deHep akşamla boyasınlar sandalları

Biz uslu sevgilerin türbesiydikHer gece uyanan mezar taşlarıylaÖyle çoğalırdı ki tavşanlarımızYaşayan kalmayacaktı nerdeyse